Woorden, korte teksten 

Vul een subtitel in

Zie de moeder                                                          In mij                                                                  

Zoals ook de dochter was                                En haar dochter weer  

Oma, moeder,  dochter, kind                                    In de tijd herhalend                          Verbondenheid doorgegeven

Zichtbaar in de herfst                                            Een ontmoeting van 3 vrouwen.

Ans 13-11-2017

Poppenmoeder  

Moeder oogst de tuinbonen voor het gezin, een emmer vol vruchtbaarheid, gegroeid uit de aarde wordt op de keukentafel geleegd.                                                                                                           De bonen worden gepeld in een gevoel van saamhorigheid rondom de tafel.                                                                                                               Moeder strijkt de was, de geur en de warmte in zwijgen gehuld. Er is een wereld van gedachten. Het kind speelt met haar pop, fantaseert en zorgt, een eigen beleving in het veilige nest.

Herinnering aan 'Poppenmoeder', 2-3-2017


Angelus                                                                 Aan de tafel zaten zij                                                 Het warme eten was gedaan                               Toen de 'engel des Heren' zijn boodschap             Had gebracht,                                                       Werd de bijbel voorgelezen.                                     Het broertje met het grote boek.                             De handjes op de boekenlegger.                             De vader die zo groot dreigend lijkt.                     'Geen fout te maken....'                                         Hoe serieus was dit.                                         Spannend die verhalen,                                         ook onbegrijpelijk.                                                 Met gravures van Gustave Doré                             en een rode kaft.                                                      Stil zijn en stil zitten, luisterend.                              Ieder in een eigen wereld.

Kindertijd herinnering

Ans, 28-7-2016

Het wonderbos,                                                          De moederboom staat in het wonderbos.                  

Daar waar de herinneringen zijn.                                    

De seizoenen gaan hier altijd door.                   

Tijd is een oneindige dimensie.                            

Je volgt het pad van het licht                       

Langs oude bomen die in stille wijsheid staan.     

Een beek stroomt vanuit de bron altijd door.    

Het water weerspiegelt in de diepte.             

Licht en duister zijn hier bij elkaar.                      

De kleuren vermengen zich tot een levendig palet.

Ans Derks 8-10-2014

26 mei 2015

Ik voel de tijd

als jij je ogen sluit

en jouw gezicht verdwijnt.

In de stilte

ervaar ik de eeuwigheid.

ans

Bewaar de aarde

Met het licht van de zon

in de ene hand

en het licht van de maan

in de andere.

Het gewicht is voelbaar.

De drager van kracht

die ons vasthoudt.

In een voortdurende beweging

wordt de cirkel getrokken

van ons leven.

Ans 15-1-2014

Schuilplaats

Er is een veilige plek om te zijn.

Daar kun je zitten, in gedachten verzonken.

Het leven is nog onbekend.

Niets staat nog vast.

Er is nog geen plan getrokken:

open, vol verwachting.

Je bent met elkaar verbonden

in een eigen ruimte.

Samen ademen.

Onwerkelijk is het.

Toch is het zo.

Om je heen staan de bomen als wachters.

Ze laten je met rust, daar op die plek.

De reflecties in het water tonen een wereld

gespiegeld aan de werkelijkheid.

Terwijl het water doorstroomt

wordt nieuw leven voelbaar.

Ans 22-4-2015

Aardvel

Er groeit zomaar mos

op een plek.

Barsten en groeven

maken een spontane tekening

van lijnen.

Omgeploegd

laag over laag

ontstaat een reliëf.

Stil overtuigd

laat de aarde zich zien.

Ze gaat mee

in de beweging van de seizoenen.

Ans, maart 2014

Sporen uit het verleden

Een omhulsel ligt hier een fossiel spoor van een geleefd leven.

Aan de oppervlakte gebracht in deze resten van het verleden.

Stilte die dieper gaat door het besef van wat voorbij is.

Brokstukken, door weer en wind aangetast.

Omhooggehaald uit diepe lagen.

Verwondering over wie of wat het ooit was.

Onomkeerbaar is de tijd.

Uit het verleden vertellen de resten het verhaal.

Naakt ligt het hier, opgegraven.

Het heeft de tijd losgelaten.

Daar waar het stil in de aarde opgenomen werd en nu slechts de sporen nog te vinden zijn.

Ans Derks april 2014, mixed media, 2017

Wat blijft

Verbonden

Door een onzichtbare band

en een herinnering in de tijd

blijven wij in het nu.

Samen dragen we

het omhulsel

van het stoffelijke

dat blijft.

Ans 12-2-2008


Het patroon

Van de tijd

In de schors van de boom

Is als

Het patroon van de tijd

In het omgeploegde veld

Is als

het patroon van de tijd

In de rimpels van je huid

Ans